Дастури рӯзадорӣ

Исо фикр мекард, ки шогирдонаш — он вақт ва ҳоло — рӯза мегиранд. Ӯ гуфт: «Вақте ки рӯза мегиред, мисли риёкорон ғамгин нашавед» (Матто 6:16) ва боз: «Рӯзҳое хоҳанд омад, ки домод аз онҳо гирифта мешавад ва онҳо рӯза хоҳанд гирифт» (Матто 9:15). Рӯзадорӣ дар ҳаёти масеҳӣ ихтиёрӣ нест; он қисми интизорӣ ва муҳими садоқати мо ба Ӯ аст. Ин масеҳияти асосӣ аст — як интизоми рӯҳонӣ, ки бояд қисми тарзи ҳаёти ҳар як мӯъмин бошад, на танҳо як рӯйдоди тасодуфӣ.

 

Мо инчунин дар як соати муҳим зиндагӣ мекунем. Тавассути пайғамбар Юил, Худо қавми Худро даъват мекунад: «Ҳатто ҳоло», мегӯяд Худованд, «бо тамоми дили худ, бо рӯзадорӣ, гирякунӣ ва мотамгирӣ назди Ман баргардед» (Юил 2:12). Ин на танҳо як даъвати инфиродӣ, балки як даъвати коллективӣ аст: «Дар Сион карнай навозед, рӯзаи муқаддас эълон кунед, ҷамъомади муқаддасро даъват кунед» (Юил 2:15). Худо имрӯз бо Рӯҳи Худ ба Калисо ҳаминро мегӯяд — вақти он расидааст, ки рӯза дорем, худро фурӯтан созем ва якҷоя Ӯро ҷустуҷӯ кунем.

 

Чаро? Зеро Худои мо оташи фурӯбаранда аст (Ибриён 12:29). Рӯзадорӣ оташи Худоро намеофарад; он моро ба оташи фурӯбарандаи Ӯ наздиктар мекунад ва ба мо имкон медиҳад, ки бо ҳузури Ӯ ва чизҳои Рӯҳ бештар дучор шавем. Он инчунин парешонхотирӣ ва кундзеҳии ҷисмро месӯзонад ва ҳассосияти рӯҳонӣ ва ташнагии моро ба Ӯ афзоиш медиҳад. Рӯзадорӣ ҳар як интизоми рӯҳониро - хоҳ дуо, хоҳ ибодат ё хоҳ омӯзиши Калом - тақвият медиҳад.

 

Аммо биёед возеҳ бошем: рӯзадорӣ дар Подшоҳӣ ба мо чизе намедиҳад. Наҷот, адолат ва қабули Худо дар назди Худо аз ҷониби Исои Масеҳ дар салиб пурра харида шудааст. «Он анҷом ёфт» (Юҳанно 19:30). Рӯзадорӣ ба нархи аллакай пардохтшуда чизе зам намекунад. Баръакс, рӯзадорӣ моро водор мекунад, ки бештар аз он чизе, ки Исо аллакай анҷом додааст, эҳсос кунем. Он дилҳои моро ба ҳузури Ӯ ва ба ҳама чизе, ки ба мо тааллуқ дорад, тавассути кори анҷомёфтаи салиб пурратар мекушояд.

 

Пеш аз ҳама, сабаби асосии рӯзадории мо муҳаббат ба Исо ва хоҳиши бештар шинохтани Ӯст. Мо рӯза мегирем, зеро мехоҳем нисбат ба ҳама чиз ба Ӯ бештар ташна бошем. Мо хӯрок ҷудо мекунем, то рӯҳҳои мо баландтар фарёд зананд: «Исо, Ту нони ҳаёти ман ҳастӣ, Ту насиби ман ҳастӣ, Ту кофӣ ҳастӣ». Ин дар бораи ба даст овардани муҳаббати Ӯ нест, балки дар бораи посух додан ба муҳаббати Ӯ бо садоқати самимӣ аст.

 

Ҳадафҳои Китоби Муқаддас дар бораи рӯзадорӣ

 

Китоби Муқаддас сабабҳои зиёдеро нишон медиҳад, ки чаро халқи Худо рӯза медоранд. Инҳоянд баъзе аз сабабҳои асосӣ:

• Худро дар назди Худо фурӯтан созем (Эзро 8:21; Забур 35:13).

• Аз орзуи бештари Исо (Матто 9:15).

• Барои бозгашт ба сӯи Ӯ бо тавба (Юил 2:12).

• Барои ёфтани роҳнамоӣ ва роҳнамоии Ӯ (Аъмол 13:2–3).

• Барои тақвияти дуо ва шафоат (Наҳемё 1:4; Дониёл 9:3).

• Барои пирӯзӣ дар ҷангҳои рӯҳонӣ (Матто 17:21).

• Барои омодагӣ ба хизмат ва пешрафт (Луқо 4:1–14).

• Барои наздиктар шудан ба ҳузури Ӯ (Яъқуб 4:8).

 

Ҳатто вақте ки рӯзадорӣ хушк ба назар мерасад ё вақте ки мо ҳис мекунем, ки ҳеҷ чиз рӯй намедиҳад, Худо дар ғайри ғайб амал мекунад: чизе дар Рӯҳ рӯй медиҳад.

​

Худованд ҳар як қурбониро мебинад: ҳар кореро, ки мо мекунем ва ҳар кореро, ки аз муҳаббати худ ба Ӯ худдорӣ мекунем. Рӯзадорӣ сармоягузорӣ ба оянда аст. Ҳар чизеро, ки ҳоло сармоягузорӣ мекунем, баъдтар дарав хоҳем кард. Агар чизи дигаре набошад ҳам, мо аз ҳузури Ӯ бештар дарав хоҳем кард - ва ин бузургтарин мукофоти ҳама аст.

​

Мавзӯъҳои дигареро, ки шумо дар китоби электронии пурраи Дастури рӯзадорӣ хоҳед омӯхт.

• Намудҳои рӯзадорӣ дар Китоби Муқаддас

• Рӯзаи ҳақиқӣ дар Китоби Муқаддас

• 10 сабаби асосии илмии саломатӣ барои обнӯшии зуд

• Чӣ гуна рӯзадории танҳо бо об ба бадан таъсир мерасонад — Ҷадвали кӯтоҳ

• Алтернативаи дигар барои оббозӣ

• Дастурҳо барои рӯзадории обӣ

• Чаро "Juice fast" интихоби нодуруст аст

• Чӣ тавр рӯзаро дуруст хӯрдан мумкин аст

​

Барои гирифтани ин  китоби пурраи электронӣ ва 7 китоби дигари электронӣ , ки ба шумо ва ҷомеаи шумо дар эҳсоси эҳёи воқеӣ (мувофиқи забони шумо) кӯмак мекунанд, тугмаи зерро пахш кунед :